İnce Şeyler Atlası

  "Işık" demekmiş Füruğ. Parıltı, ışıltı demekmiş. İsmi verildiğinde kaderi de yazılmış sanki bu özel kadının. Çocukluğundan sevmemiş kendisine diretilen ne varsa. Hırçın olduğu söylenmiş hep. İsyankar olarak etiketlenmiş küçük yaşından. Oysa özgürlükmüş tek isteği. Ruhunun nefes almasıymış dileği.  "çiçekleri düşünmüyor kimse balıkları düşünmüyor kimse kimse kalbi güneşin altında iltihaplanan hafızası yeşil hatıralardan usul usul bahçenin ölmekte olduğuna inanmak istemiyor ve bahçenin duygusu sanki soyut bir şeydir çürümüştür kendi yalnızlığında"

Sporcularımızın özellikle son yıllarda çeşitli branşlarda yakaladığı başarılar ile seviniyoruz. Voleybolda Avrupa ikinciliği, basketbolda dünya ikinciliği gibi tarihi başarılar hepimizi gururlandırıyor. Genç sporcularımızın yıllara dayanan başarı hikayeleri, sabır ve azimle gelen sevinçleri onlar kadar bizleri de mutlu ediyor. Çünkü onların başarısı binlerce çocuk ve gencin de gelecek umudu demek. "Biz de yapabiliriz" inancını kalplere koymak demek. Giresun'dan daha 13 yaşında büyük takımlarda oynayabilmek, kendini geliştirebilmek için bambaşka bir şehre gelen Alperen,  Balıkesir'de bir alt yapıdan başlayıp yıldızlaşan Ebrar ve diğerleri. Her biri küçük yaşlardan itibaren süren mücadele sonunda bu büyük başarıların mimarı takımların parçası oldular. 

  Sadece 13 yaşında, görece hepimiz gibi sıradan bir hayat yaşayan, görünüşte bariz bir davranış problemi olmayan, temiz yüzlü bir çocuk vahşice işlenmiş bir cinayetin katili olabilir mi? 'Ben babam gibi olmayacağım, daha iyi bir çocuk yetiştireceğim' diye çırpınan bir babanın evladı canice bir nefret suçuna karışabilir mi? Eğer böyle ise bu nasıl mümkün olabilir? İhmal mi? Psikolojik istismar mı? Sadece ergenlik hezeyanları mı?