YÜREK YANGINLARI

 

Yanıyor.. Alev alev.. Çığlık çığlığa yanıyor.. Sadece ağaçlarımız, ormanlarımız değil canımız yanıyor. Canlarımız ateşler içinde dağlanıyor. Kökleriyle yıllardır yer etmiş, filizlenmiş, dal dal, yaprak yaprak büyümüş o güzelim ağaç yanıyor. Onu kendine yuva etmiş kuş, börtü böcek ne varsa can veriyor. Hani o masallarda tarif ettiğimiz huzur dolu orman var ya çocukken tüm güzellikleri ile hayalini gözlerimizin önüne getirdiğimiz, gölgesinde dinlenip, yapraklarının sesi ile huzur bulduğumuz, kuşlarının cıvıltısı ile umut dolduğumuz o orman artık yok. Binlerce nefes alan can artık yok. Rüzgarın şarkısı yok!.. Gelecek yok!.. Yaşadığımız dünya bizim evimiz değil mi? Dünyalar yanıyor.  Evimiz artık yok!..

Ağlamaz mı sanıyorsunuz ağaçlar. Canları yanmaz mı doğada var olan hayvanların? Bir karıncanın, bir karacanın. Korkmazlar mı yanıp yok olmaktan? Alevler biz insanlar için mi korkunçtur yalnızca? Sahi kim inandırdı her şeyin bizim için  var olduğuna? Doğayı bunca talan etme hakkını kim verdi sana? Nasıl bu kadar hoyrat olabilirsin nasıl bu kadar cani, vicdansız? Hayatının varlık sebebi olan toprağı nasıl tüketebilirsin böyle bencilce? Anlayamıyorum. Anlamak istemiyorum. 

Acının büyüklüğü anlamamız için acı dolu görseller üzerine hüzünlü müzikler ekeyip trajik kurgular yapmamıza gerek yok. Yaşanan fazlasıyla acı verici. Bir varmış bir yok oldu hepsi... 

Biz buradan sadece çaresizce seyrederken koşan canım insanlar; ateşe bir yudum su taşıyan kahramanlar.. Yeşil vatanını canını hiçe sayıp korumak için canla başla çalışanlar. Onlar iyi ki var.. Kötüye karşı iyinin umudunu sırtlıyorlar.

 Elimizde kalan önce yasımızı tutmak derinden. Bizi bu çaresizliğe mahkum eden nedenleri asla unutmadan. Sonra çalışmak telafi etmek için bu zararı. Doğanın zaten kendini yenilemek gibi mükemmel bir gücü var. Galiba bazen sadece uzak dursak yeter. Betonlaşmaya, ormanın, zeytinin, tarihin daha çok tahribine ses çıkarsak yeter. Kötülüğe karşı dağı, taşı, ağacı, hayvanı savunsak, bazen sadece doğru yerde dursak yeter.  Bir varmış bir yok oldu.. Bir daha yok olmasın.. Artık yeter!