İnce Şeyler Atlası

  Şimdiye kadar çocuklar için yapılmış ama yetişkinler için de etkileyici ve ciddi alt metinleri olan animasyon filmler izledim. Hepsini de çok sevdim. Bana güçlü duyguları geçiren tüm yöntem ve şekillerin hayranıyım. Bu bazen bir şarkı, bazen bir kitap, bazen bir resim, bazen bir film olabilir. Elbette bir animasyon da olabilir. Hissettirdiği duygular, zihninde açtığı yeni yollar ile bazıları hayatının özel bir yerinde kalır. Ter Yüz de böyle bir film oldu benim için. 

  Yanıyor.. Alev alev.. Çığlık çığlığa yanıyor.. Sadece ağaçlarımız, ormanlarımız değil canımız yanıyor. Canlarımız ateşler içinde dağlanıyor. Kökleriyle yıllardır yer etmiş, filizlenmiş, dal dal, yaprak yaprak büyümüş o güzelim ağaç yanıyor. Onu kendine yuva etmiş kuş, börtü böcek ne varsa can veriyor. Hani o masallarda tarif ettiğimiz huzur dolu orman var ya çocukken tüm güzellikleri ile hayalini gözlerimizin önüne getirdiğimiz, gölgesinde dinlenip, yapraklarının sesi ile huzur bulduğumuz, kuşlarının cıvıltısı ile umut dolduğumuz o orman artık yok. Binlerce nefes alan can artık yok. Rüzgarın şarkısı yok!.. Gelecek yok!.. Yaşadığımız dünya bizim evimiz değil mi? Dünyalar yanıyor.  Evimiz artık yok!..

  Müziksiz bir hayat düşünülebilir mi? Sadece bir müzik aletinin tınısı, notaların dizilimi, sözlerin ahenginde değil hayatın kendisindedir müzik. Kalbin atışı, nefesin ritmi, dalgaların vuruşu, yaprakların hışırtısı, rüzgarın uğultusu, sevdiğimizin yumuşacık sesi..

  Bir çocuğun hayalinin gerçekleşmesine şahit olduk geçtiğimiz gün. Beşiktaş ile büyümüş bir çocuğun ailesine dönüşünü kutladık hep birlikte. Onun gözlerindeki gurur ve gözyaşı yüreklerimizi titretti. Özünde sadece sevgi olan bu hikaye aslında hepimize neden Beşiktaş'lı olduğumuzu hatırlattı. Hepimiz özlediğimiz o duygulara koşup sarıldık. Çünkü Beşiktaş'lı olmak sadece bir takım taraftarı olmak değil ki.

                     Aziz Nesin.. Ne denir nasıl tanımlanır önce bilemiyorum. "Boyum kadar kitabım var desem zaten onun boyu kısa derler" Hayatının özeti tam olarak bu galiba. Ömrünü yazmaya adamış, verdiği sayısız eserle Türk toplumunun resmini çizmiş, bilgeliği ile daima ileri taşımış bir düşünür, yazar, şair. Ülkenin aydınlık yüzüydü. Farklıydı herkesten.  Her şeyden önce insandı en güzelinden.  30 yıl olmuş gideli.. Dile kolay söylemesi. 

              Bir kitap insana ne hissettirebilirse fazlasıyla yaşadım. Okurken Süreyya hoca'nın  dostu gibi bir hale büründüm. Şaşırdım, üzüldüm, kırıldım, sevindim, kızdım, korktum, gururlandım.. İnci'nin masalı başlıyordu. Her şeyden önce bir kadın hikayesi bu. Hayatta yerini arayan, hatalar yapan, dersler çıkaran, başarılar kazanan genç bir kadın. Bu yüzden kitabın İnci öncesi kısmında kendimi bağdaştırdığım çok fazla yer oldu. Bir öğretmen olarak ilk yıllarımda hissettiğim pek çok duygusuna ortak oldum Süreyya hocamın. Ve sonrası bir süper kahramanlık. Bir annelik destanı. Her anne için çok zor olan yolculuk İnci'nin +1 i ile daha da eşsiz hale gelmiş. Biz sosyal medya hesabından sonraki sürece şahitlik ettik. "Cennet'in Bir'inci Günü" ile tüm yüreğimizle daha da ortak oluyoruz onların masalına.    Bir kitap fuarında gezerken dikkatimi bir çocuk kitabı çekmişti. Mesleğimden dolayı zaten algılarım açıktır  bu tarz kitaplara...

  2014 yılında sınıfımda masa üzerinde bir dergi duruyordu. Kapağında  Kemal Sunal'ın "Süt Kardeşler" filminden Halit Akçatepe ile bir resmi yer alıyordu. Hiç beklemediğim bir anda bir öğrencim "Aaa komik adam bu" demişti. Şaşkınlığımı hala hatırlıyorum. 4 yaşında bir çocuk hiç görmemiş olduğu usta oyuncuyu en temel en saf şekliyle tanımlayıverdi. "Komik Adam"