Fotoğraf tam bir hayal edilen ve aslında olan tablosu. Bu tatlış kardeşler bahçemizdeler. Elimizden geldiğince aç susuz kalmamaları için çalışsak da insan nasıl istiyor sıcacık bir yuvaları olmasını. Aç kalma korkusu olmadan, sevilecekleri, mutlu bir evde yaşamalarını.. Sunay Akın'ın "Çocuk ve Hüzün" şiirinden şu parça geliyor aklıma Yoksul bir çocuk görsem yağmur altında üşüyen köprü olmak geçer hiç değilse içimden Bu ısınmak için birbirine sokulan kuzucukları görünce benim de içimden kocaman bir ev olmak geçiyor. Hiç değilse üşümeden geçirseler kışı diyorum. Sevilse güzel başları. Ruhları da sevgiyle dolsa. Kısacık ömürleri huzur dolu günlerle yaşansa. Her birine yetememenin hüznüyle devam etmek zorunda kalıyorum sokakları adımlamaya.
